Menu
Dzisiaj jest: 17 Grudnia 2017    |    Imieniny obchodzą: Olimpia, Łukasz, Jolanta

Jestem ogromnie szczęśliwa, że mogę wreszcie żyć normalnie

Powoli mija czwarty miesiąc odkąd opuściłam Antoniewo. Co jakiś czas zaglądam na Waszą stronę i przypominam sobie te wszystkie bardziej i mniej cudowne chwile.
Początki były okropne. Straszna tęsknota, ból, rozpacz i strach przed tym, co będzie dalej. Z dnia na dzień uświadamiałam sobie, że płacz nic nie pomoże, że sama sobie na to zapracowałam i że muszę się z tym pogodzić. Z czasem te wszystkie dziwne czynności, zadania, które mi nakazywano stały się codziennością, do której się przyzwyczajałam.
Bywały momenty, w których samotność nie dawała mi spać i myślałam tylko o tym, aby wrócić do domu. Ale zawsze kiedy wstawał nowy dzień, budziła się we mnie radość. Obecność bliskich dawała mi siłę, by cieszyć z najmniejszych drobiazgów. Dwa lata mojej przygody z Antoniewem minęły jak za pstryknięciem palców. Tęsknię do tych dni, kiedy na dziedzińcu topniały resztki śniegu i czuć było nadchodzącą wiosnę.
To już minęło, ale nigdy nie umknie mojej pamięci. Dlatego też chciałabym z całego serca podziękować Dyrekcji Ośrodka, Pracownikom i Wychowawcom. Szczególne słowo „dziękuję” chciałabym skierować do Pani Katarzyny Kopczyńskiej. Pani Kasiu, nie znam chyba osoby o tak ogromnym sercu i cierpliwości jak Pani. Dziękuję, że dokładała Pani swoich wszelkich starań aby mi pomóc. Tak mi się wydaje, że Pani praca nie poszła na marne. Uczę się w Technikum Ekonomicznym, prowadzę zdecydowanie lepszy tryb życia i poznałam fantastycznego chłopaka, który pomógł mi stanąć na nogi. Jestem ogromnie szczęśliwa, że mogę wreszcie żyć normalnie. Jeszcze raz dziękuję!

Karolina Nakonieczna

Ostatnio zmieniany: piątek, 07 wrzesień 2012 13:44
powrót na górę